Het gezemel was de afgelopen dagen niet van de lucht. Of we maar weer ‘s gingen updaten. ‘Het is de hoogste tijd voor een nieuw verhaaltje op je website’, vertelden de oplettende fans ons.
Ja, dat vonden wij ook. Maar ja, tussen kunnen en willen zit soms een wereld van verschil. Ondergetekende was druk bezig met talloze pogingen tot het geraken van airbourne (vanaf de koffieautopmaat naar de lunchtafel springen, red.). Bezig met het jagen op miniscuul kleine beestjes die uit de muur kwamen kruipen, met z’n armen die radioactief licht gaven.
En zelfs al had ik het kunnen opbrengen om een beetje content online te flikkeren, dan nog zou de boel tegengehouden worden door Herbert-Jan de Servernerd, die vanwege  een dagenlange paranoide aanval iedereen die ook maar in de buurt van het CMS kwam te lijf ging met allerhande imboorlingse Afrikaanse voodo-spreuken.

U leest het al, de complete redactie zat hem te spacen als nooit tevoren. We kunnen zonder opscheppen zeggen dat er hier al de nodige joints, stickies, spacecakes, waterpijpen, spuiten, GHB-pijpjes en EPO-kuren door de aderen zijn gegaan, maar dit sloeg alles. Totaal van de wereld. Helemaal de weg kwijt. Zelfs de ideeën van de PVV leken hout te snijden.
iDose, is het nieuwe toverwoord. De muzikale drug die alle chemische drugs overbodig maakt. Door een miniem verschil tussen het linker- en rechteraudiokanaal krijgen je hersens een enorme opdoffer en raken ze compleet de weg kwijt. Instant euforische trance.
De kans dat je na tien seconden van deze muziek binnen een dag met heroïnespuit je pens ligt, is enorm. Het is het waard.
Daarom speciaal voor jullie, omdat het toch vrijdagavond is, hieronder een flinke dosis iDosing. Zeg je kroegplannen maar af, jullie gaan straks hard.
Tot achter het station!

Verschrikkelijk wat er in Duisburg is gebeurd, afgelopen weekend bij de Love Parade. Jullie kennen het verhaal allemaal ondertussen, dus ik hoef niks te herhalen.
Doodsbenauwd krijg ik het ervan. Zonnebril, in de chaos van het hoofd van een jongen gevallen. Schoen, in de paniek van de voet van een meisje gerapt. Alledaagse voorwerpen, die juist daarom opvallen. Doet meteen denken aan het gedicht van Nico Dijkshoorn na de vliegtuigcrash in Tripoli.

De herkenbaarheid, die doet het hem. Ik heb zelf vaak zat in een grote menigte gestaan, ik weet hoe het er daar aan toe kan gaan. Iron Maiden, Waldrock 2003. Achtduizend man, dus totaal niet te vergelijken met de honderdduizenden in Duisburg. Maar toch, door het geduw stonden we soms ineens tien, vijftien meter verderop. Je wil er niet aan denken wat er gebeurt als er vijf man vallen en een stel anderen hen willen beschermen, de menigte tegen willen houden. Paniek.
Nogmaals, totaal niet vergelijkbaar. Op Waldrock stonden we op een veld wat groot genoeg was, waar je aan alle kanten weg had gekund. Maar toch, het schiet een aantal keer goed door je kop na zo’n bericht.

Het commentaar van het NRC van gister ging, uiteraard, ook over de ramp. En daar staat een stuk in wat me totaal niet aanstaat. Het begint sterk. Met de schuldvraag. Want wie er verantwoordelijk is voor deze ramp is iets wat zeker onderzocht moet worden. Maar dan. Lees even mee.

Meer in het algemeen is de vraag of zulke, gewoonlijk gratis toegankelijke, massa-evenementen wel verantwoord zijn. Het antwoord luidt: eigenlijk niet. Menigten van een omvang als die bij de Love Parade de laatste jaren gewoon waren, zijn per definitie onbeheersbaar. Hoe grondig de veiligheidsmaatregelen ook zijn.

Eigenlijk niet. Per definitie onbeheersbaar.
En daar ben ik het mee oneens. Want kijk naar Koninginnedag, honderdduizenden mensen op het Amsterdamse Museumplein. Kijk naar het Haagse Parkpop, wat prima verliep. Kijk naar de Giro. Kijk naar de Tour de France, naar de huldiging van het Nederlands elftal. Niks of weinig gebeurd. In ieder geval geen massapaniek.

We moeten niet na drie incidenten (Duisburg, Hoek van Holland en 4 mei op de Dam) met z’n allen gaan denken dat massabijeenkomsten niet meer kunnen. Door een goede organisatie, een goede samenwerking en een goede veiligheid kunnen deze geweldige feesten (verkeerde woordkeus in het geval van de Dodenherdenking, maar u begrijpt het punt) gewoon doorgaan.
Een zuur stukje in het NRC helpt daar absoluut niet bij. De feesten gewoon door laten gaan, dat is de enige oplossing.

Sinds gister is de Tour de France een legende armer. Een legende, want als je de grootste wielerkoers ter wereld zeven keer op rij wint, noemen wij je een legende. Kunnen de critici lullen wat ze willen over teveel controle en saaie rondes, feit blijft dat Lance Armstrong een geweldige prestatie heeft geleverd.

De NOS kwam gister met bovenstaande compilatie van de deelnames van de Amerikaan aan de Tour de France. Erg respectvol, erg mooi, erg treffend.

De kans dat hij dit leest is verwaarloosbaar, maar we gaan het toch zeggen. Lance, bedankt.

Hallo, ik ben Tim Kuik. Jullie kennen mij van Brein. Jullie kennen mij ook van het hoaxen van een dikke DDoS-attack op onze drie Dells.
Vandaag liet ik via de Twitters weten dat downloaden illegaal is. Tweemaal zelfs.
Dat dit hele ontzettend dikke leugens zijn maakt mij niet uit. Want even tussen ons, downloaden mag gewoon wel. Zolang het geen software of games zijn mag je zelfs uit illegale bron downloaden. Is gewoon overal te lezen.

Dat deze faalacties eigenlijk zeggen dat ik een man ben zonder verstand van het werk doet er niet toe. Ik ga gewoon door met het maken van spotjes voor DVD’s, die niet zijn te skippen. Ik ga gewoon zeggen dat je hier niet mag klikken, ook al mag dat wel en vertel ik dingen die niet waar zijn.
Toedels!

Hoe cool. Weblogsoftware op de telefoon. Hartstikke modern allemaal, maar we gaan wel even kijken of het werkt. Doen we dus even een testje, nu.

Handig. Kan ik jullie vanuit de trein lastig vallen, zoals ik nu doe. Ik ga enkel nog schrijven over de koeien in de wei, de gesprekken van de mensen achter me en de zweetlucht van de man voor me. Fok Merel Roze en haar schrijfcursus, ik kan dat beter. Beter ook dan Renske en Aaf.
Er stapt een man in. Met een koffer. Dan kan ik nu realtime beschrijven wat er door me heen gaat, op zo’n moment. Gevoelens delen, gebeurtenissen beschrijven. Kan ik een column in de NRC Next krijgen?

Het is al een week geleden dat Nina Brink haar advocaat Paul Russell beslag liet leggen op alle bezittingen van de freelance journalist [Eric Smit]. ‘Ik kan zelfs niet meer pinnen’, meldt Smit ons. De reden: Brink vindt Smits biografie over haar leven en werken niet deugen. Onzin, oordeelde de rechter inmiddels: smit hoeft alleen een paar onjuistheden recht te zetten. Dat geschiedde. Kous af? Nee, Brink gebruikt aanzienlijke delen van het met de betreurenswaardige beursgang van haar WorldOnline verdiende grote geld, voor het laten zwijgen van criticasters. Smit moet bloeden. En dat verdient hij niet, noch enig ander journalist – de vrijheid van meningsuiting mag nooit ten prooi vallen aan angst voor financiele risico’s.

Nina Brink (die kennen we nog) maakt journalist Eric Smit het leven zuur. Smit werkt voor de site miljonair.nl, en die lui zeggen keihard ‘Nina, fok jou’ en dóen er wat aan. Nobel streven, als je het mij vraagt. Aanpakken die Brink. Met d’r WOL. Met d’r duimen. Met d’r advocaat.
Operatie ‘weg met Nina’ volgen we op miljonair.nl en natuurlijk de twittterts.
Hop Eric! Voor de vrije pers, voor de vrije journalisitiek, en niet voor Nina. Succes!

Bizar. Ik ga gewoon een reclame embedden. Afkomstig van een of andere Belgische telefoonboer, dus de Vlamingen onder jullie kennen ‘m vast al. Voor de Nederlanders is het waarschijnlijk nieuw, maar niet minder vermakelijk.
Voor iedereen die wil weten wat die commentatoren nou eigenlijk bedoelen.

Heren van Vodafone, doe dit fiksen met Ducrot!

Het lijkt zo simpel. Je komt iemand tegen, steekt naar goed gebruik je klauw in de zijne, mompelt je naam en gaat samen dan wel alleen interessante dingen doen. Lullen. Zuipen. Megadeals sluiten. Weet ik het. Wat je ook doet, dat hele begroetingsritueel is wel het minst lastige van het sociale leven. Zeker het handen geven. Want hoewel een naam onthouden soms best moeilijk is en voor genante momenten kan zorgen, en het op de juiste momenten iemand een goedemorgen dan wel -middag wensen ook wel eens fout kan gaan, is het schudden van handen typisch iets wat bij iedereen hetzelfde gaat, op elk moment van de dag. Kan weinig fout aan gaan, zou je denken.

Zo dacht niet Geoffrey Beattie. De man bedacht een heel stappenplan voor het geven van een hand. Twaalf stappen, we lullen niet. Rechterhand (nee, echt?), precies tussen jou en de medeschudder in, geen smerige zweettengels, drie keer schudden, elkaar aankijken en nog meer van dat gelul. Hele wetenschappelijke studie heeft die Beattie ervan gemaakt.
Allemaal best natuurlijk wat die mafkees in z’n vrije tijd doet, maar dan komt er een hele enge quote van Geoff. “[Het is belangrijk] dat onze medewerkers er goed in opgeleid zijn”. Dus.
Maandagmorgen, bij Beattie BV. Een of ander werkoverleg, met z’n allen de week doornemen. Zo gaat dat, bij Beattie. Efficientie. Neuzen dezelfde kant op. Allemaal een handje geven. En o fokking wee als je het niet goed doet, of klamme handjes hebt, want dan stuurt Geoff je op handenschudcongres. In het weekend met z’n allen op de hei de materie doornemen. Stukje teambuilding. Handenschudtargets. Als je niet minstens tien van de twaalf schudelementen goed volbrengt, krijg je een fles rood minder in je kerstpakket. Marktgericht denken, noemt Beattie dat. Slecht handenschudden, zo bleek uit zijn onderzoek, kost immers klauwen met geld.

De enige geoorloofde actie die je als werknemer van Beatie kunt uithalen, is pleitte gaan. Ontslag nemen. Weglopen. Nog een laatste keer ‘doei’ zeggen en ‘m smeren. Zonder hand te geven, natuurlijk.

Zo dan. Knalharde lastercampagne tegen Mart Smeets. Want wat blijkt, onze favoriete sportouwehoer heeft een plakzak. En niet zomaar een plakzak, maar een plakzak van zulke epische proporties dat er zelfs een Hyves-pagina voor nodig is. Want de zak van De Mart plakt zo, dat iedereen het moet weten. Dus schrijft men het op straten, op verkiezingsborden, op stoplichten, eigenlijk overal waar je maar kan schrijven dat Mart een plakzak heeft, lezen we dat Mart een plakzak heeft.

We zien u vanavond tijdens de Avondetappe. Met De Mart, Philip Freriks, twee gasten en de plakzak. Tot dan!

Met dank aan JP030.

Alles in het Omniversum kwam voort uit de Hart Essentie van de Opperachtige Schepper, waar alles volmaakt was, nochtans was die perfectie inherent aan de Grote Leegte. De Schepper wenste zich uit te breiden en iets van het nimmer eindigende innerlijke potentieel manifest te maken. Een ieder van jullie is een Vonk van Schepper Essentie en jullie waren begenadigd met een Godcel van enorme potentie.

Zo, lieve Vonkjes, dat jullie dat maar even weten, met die Godscellen van je. De trigger voor expansie (van galaxies, die alle kanten op bewegen, en van zonnestelsels, die dan weer krimpen) is getriggerd, we worden allemaal Een Konservator van Kosmische Adamantine Partikels, ofwel de Essentie van Pure Schepper Liefde. Ja toch. Neem daarbij dat je gedachten een Hogere Frequentie krijgen als je je naar binnen keert, met als gevolg dat je Energetische Signatuur zich verfijnt en je denkt ‘waar de fuck heeft die idioot het over’.

Gelukkig bedenk ik het zelf niet. Loop maar wat te quoten. Van De Tuin Van De Moeder, een ankerplaats voor de pelgrim op weg naar zijn ascentie.
Leuk voor op de zondagochtend. Even spiritueel bijtanken na een lange nacht vol aards genot. Dat lek in de aura healen. Die chakra’s weer in lijn brengen met je derde oog. Die telekinesische krachten balancen.

Volgende week maandag het periodieke Circel van Liefde en Dank voor het Water, voor de Heling en Herstel van de Planetaire Watermatrix in ons land. Kinderen welkom.
We zweefteven!