RIP Laurent Fignon

We gaan even terug naar de Tour de France van afgelopen jaar. Ik had een dag vrij, en zat dus voor de televisie naar de etappe van die dag te kijken. Uiteindelijk dus ook naar het uitdelen van de prijzen, hoewel dat me eigenlijk zal jeuken, maar ik had toch niks beters te doen.
Bij het weggeven van het rode rugnummer werd de vaste sleur ineens doorbroken. Nu moeten niet-wielerfans gewoon doorlezen, dan leggen we het even uit. Het rode rugnummer wordt dagelijks gegeven aan de renner die het meest strijdlustig is. Dus als er een kopgroep van drie man onstaat die de hele etappe vooruit rijdt, gaat dat nummertje naar een van die lui. Meestal degene die het meeste kopwerk doet, of de man die tegen het einde keer op keer probeert weg te rijden. Zit verder voor zover ik weet geen geldprijs aan vast, maar wielrenners hechten nogal aan tradities, dus de prijs wordt zeker op waarde geschat.
In plaats van de wielrenner die zichzelf die dag helemaal de tering in had gereden, ging de prijs naar een vrij oude kerel. Niet oud als in oud, de man die het podium opkwam was een jaar of vijftig, maar te oud om actief wielrenner te zijn.

Dat was mijn eerste kennismaking met Laurent Fignon. Ik had nooit van de man gehoord, maar zijn verhaal ontroerde me. Hij leed aan kanker, maar ging door met het verslaan van de wedstrijden. Vanuit de studio, en als zijn kanker te erg was zelfs vanuit zijn hotelkamer. Dit maakte indruk op me. Terecht, durf ik te zeggen.
Een maand later kocht ik een aflevering van het wielrentijdschrift De Muur, waarin ene Le Mond uitgebreid aan het woord kwam. Ook een erg indrukwekkend verhaal trouwens. Fignon was zijn grootste concurrent, en als ik de berichten van vandaag mag geloven ook een van zijn beste vrienden.
Door deze twee anekdotes bleef de naam Fignon hangen. Le Professeur, vanwege de bril, die de Tour verloor met het kleinste verschil ooit. Acht seconden eindigde hij achter, jawel, Le Mond.

Vandaag is Laurent Fignon op vijftig jarige leeftijd overleden aan kanker. Veel te jong en erg jammer. De beelden hierboven zijn geweldig, en niet meer dan gepast.

Gerbie en Metalcad, misschien dat jullie nog wat meer herinneringen aan deze kerel hebben. Flikker ze in de comments.

Ook gaaf:

Rustdag in de Tour, doen we even een filmpje

Bergop met Cancellara

Van mij, voor jullie

Nog even over de Dodenherdenking