Dijkshoorn doet DuncanHills
Het leven kan soms zo mooi zijn. En simpel.
Je koopt een gaaf boek, De Tranen Van Kuif den Dolder bijvoorbeeld, wat ondanks het onderwerp (voetbal, boeie) een van de grappigste boeken is die ik lange tijd heb gelezen.
Nico Dijkshoorn, de schrijvert, is een nogal narcistisch aangelegd man, en ziet het liefst zoveel mogelijk foto’s van zijn boek. Die flikkert hij op een weblog, schrijft er een geinig stukje in de stijl van Kuif bij, en stuurt je als extragraties bonus een handgeschreven gedicht van zijn alter ego P. Kouwes op.
Dijkshoorn blij, Kouwes blij, en niet te vergeten ik ook blij.
Tevens: zie hier de DuncanHills-spambase. Zonder dat kreng hadden jullie mooi niks te lezen.







En het gedicht ook ontvangen? Ik wacht al een tijdje…
Nope, maar via de Twittert (bah!) wist Dijkshoorn me tien dagen geleden nog te melden dat ie ermee bezig ging binnenkort.
Ik ga bijna geloven dat het een geintje is van hem. Ik heb al twee mailtjes van hem waarin hij beweert dat hij het morgen op zou sturen…
Zou me verbazen, eerlijk gezegd.
Hij zal wel druk zijn. Met z’n banjo enzo.