Besloten feestjes

Het is ‘s avonds, iets na half twee, en ik loop met een zwik vrienden een kroeg in waarvan ik de naam niet ga noemen. Waarom niet? Ik kom er regelmatig, heb er al menig avond met veel plezier doorgebracht en wil er graag nog vaker komen. Buiten dat, iedereen die wel eens in Den Haag een paar pilsjes pakt weet waar ik het over heb. Zoveel kroegen kom je om half twee niet meer in.

Als we wachten tot we het papiertje van de garderobe krijgen, komen er drie of vier ‘licht getinte’ jongens aanlopen. Turks, Marokkaans, ik heb geen idee. De portier, verder een best aardige kerel, loopt erop af en vertelt ze dat het vanavond een besloten feestje is.
Raar. Wij hebben er niks van gemerkt, en we komen er niet vaak genoeg om tot de stamgasten gerekend te worden. Ben ik getuige van een klassiek staaltje discriminatie, of hebben de heren eerder voor gezeik gezorgd? Geen idee. Even overweeg ik, met m’n dronken harses, om me met het tafereel te gaan bemoeien, maar het nuchtere deel van m’n kop geeft te kennen dat dat misschien niet zo’n heel goed idee is.

Slot van het verhaal: ik hang m’n jas op, en bestel een sloot pils. Of het toeval is of niet weet ik niet, maar binnen zitten alleen mensen die aan hun huidskleur te zien uit Nederland, of in ieder geval de buurt van Nederland komen.
Even denk ik erover om een goed glas witbier te bestellen, maar die steek onder water valt de barman vast niet op.