Leuk. Regionaal nieuws. Kleine dingetjes. ‘Opstootje op het Stanislascollege’, is dan de kop. Of ‘Intratuin dit weekend gewoon open’. ‘Drie koeien uit sloot gered’. Daar heb je wat aan.
De lokale krant uit het gehucht waar ik niet geboren maar wel getogen ben, Telstar, lees ik nog regelmatig. Om een beetje te weten wat er gebeurd in het dorp waar ik nog regelmatig in de kroeg hang.
Kom je hele andere dingen in tegen dan op de nieuwssites van een stad als Den Haag, waar ik nu woon.

Daar werden we pasgeleden op een zondagmorgen wakker gemaakt door twee overvliegende helicopters. Bleek een lijk te liggen in de sloot voor ons huis. Politie erbij, brandweer, de hele klerezooi. Niks geen groot nieuws. Drie regeltjes op West Online, onze meest toonaangevende nieuwssite, en klaar. Gaan we weer normaal doen. Wij liggen niet wakker van een dooie meer of minder. Volgens mij waren er een maand of drie geleden in de wijk twee Polen naar de andere wereld geschoten. Gaan wij Hagenaars (geen Hagenees, ook al woon ik er al zeven jaar) even staan kankeren op de afgesloten straten, wachten tot de ergste bende is opgeruimd en dan gaan we weer verder met het leven.

Ondertussen kopt de Telstar ‘Ingezonden: Jas verloren?‘. Berichtje dat er een jas is gevonden. Of de eigenaar even wil mailen naar de eerlijke vinder. Dat vind ik mooi. Hier in Den Haag was die jas aan de kant geschopt, liep iedereen er langs alsof er niks lag en was het verhaal klaar geweest. De eigenaar komt het ding ophalen waar ie ligt. Of niet, en dan is het wachten tot de vuilnisdienst hem wegflikkert. Einde.
In Pijnacker zijn er dus mensen die een jas zien liggen, even rondkijken of er misschien iemand in de buurt staat die eruit ziet alsof hij een jas kwijt is en dan dat ding meenemen naar huis en de bevoegde instanties inlichten. De bewonersvereniging is blijkbaar de uitgelezen plek om gevonden jassen aan de man te brengen. Ook weer zoiets. Zou ik niet eens weten. De politie neemt je natuurlijk niet serieus, maar dan? Ik heb volgens mij geen eens een bewonersvereniging. Vast zo’n typisch kleinedorpendingetje. Met de inwoners een vereniging oprichten en dan dingen organiseren. Zuipen ofzo. Ik ken m’n buren niet eens.

Vanavond reis ik maar weer ‘s af naar het dorp, lief dagboek. Even de kroeg in. Kijken of er nog mensen uitzien alsof ze hun jas kwijt zijn. Help ik even zoeken.

Wel godgloeiendemoederneukende fuck. Clowns. Van die opgemaakte kastpedo’s met hun rode neus en dan maar vrolijk doen. Dat circustuig wat doodzieke kindertjes de schrik van hun leven komt bezorgen op de intensive care. Die totaalmalloten die lieve dementen hun laatste restje waardigheid laten verliezen door ze als kleine peuter te behandelen. Die zwevende teringlijers die de beste boeken van Stephen King nog weten te verneuken.

Dat schorem dus. Dat komt vandaag, massaal, hun ranzige meurholen uit. Want de clowns, dit tuig van de samenleving, vindt dat ze te weinig op televisie komen. Hebben ze zich zelfs voor verenigd. Onder de noemer Federatie Nederlandse Clowns (linken onmogelijk) gaat de groteschoenenparade in Den Haag, Hilversum en Amsterdam de straat op voor meer zendtijd.

Dan zeggen wij: ‘Net. Fokking. Goed’. Een dag geen clown op tv keeps the docter away. De beste serie van Bassie & Adriaan was die zonder die inhalige kindermepper. De mooiste scenes uit It waren die waarin die fucker weggeëdit was. Het leukste circus heeft in plaats van clowns een extra bar met bier. Een kinderfeestje met ballonvouwende clown is een kutfeestje, wisten wij op driejarige leeftijd al. Verstandige mensen gaan vanwege Ronald McDonalds naar de Burger King. Een echte man mijdt een clown als een komkommervretende crackhoer met AIDS en een schaaltje taugé in de peeskamer. Clowns zijn voor humor wat alcoholvrij rosébier voor een goeie knalfuif is. Stop een clown in een willekeurige winkel en het wordt de Xenos. Immers, Adolf Hitler hield van clowns. Pol Pot ook. Idem voor Jolo.

Tijd voor een tegendemonstratie. Want er zijn teveel clowns op TV. En op straat, en in het circus, en in onze peuterpeelzalen, basischolen, openbare gebouwen, films, boeken, feestjes, bejaardenhuizen en nachtmerries.
Fok de clowns. En ook de mime-spelers, die suckers zijn keihard guilty by association.
Revolutie!

[update 8 juni 9:35]
Haha. Grappig hoor. Altijd wat met die lollige klotekkutclowns. De protesten van gisteren waren een luhuhuhudieke rooieneuzenflashmob van Comedy Central.
Boys, gefeliciflappert met de aandacht, en nu weer optieften de caravan in.
Oh, en we kijken niet natuurlijk. Clowns blijven eikels. Allemaal.

(more…)

Lieve NS, beste Erik,

afgelopen week voerde ik inderdaad mijn emailadres in op uw site. Dit was om een couponcode voor een dagkaart, zo’n ding waarmee je voor 12 piek een dag onbeperkt in de trein kan zitten, om te zetten in een daadwerkelijke treinkaart, die naar mij gemaild zou worden.
Tot zover vind ik dat prima. Jullie 12 euro rijker, ik een dagje op stap. Prima deal. Ging ook best. Zonder vertraging het hele land door, chapeau.

Echter, mijn emailadres daarna gebruiken voor allerhande spam vind ik vrij schofterig. De opt-out aanpak van jullie, dus óf afmelden, óf spam ontvangen, vind ik ronduit idioot. Ik wil een treinkaartje, geen reclame. Ik wil mij niet moeten uitschrijven voor shit waar ik nooit om gevraagd heb. Jullie belagen mij ongevraagd met geouweteringhoer. Dan moeten júllie dus ook het initiatief tot uitschrijven nemen. Ik ga geen flikker doen om van jullie gezeik af te komen.
Oh, en in jullie voorwaarden, privacystatements en andere kleine lettertjes ga ik niet kijken. Ik wilde een treinkaart, geen avond leesvoer.

Maar even goede vrienden, zonder tegenbericht zal ik wekelijks een kilo oud papier naar uw antwoordnummer sturen. Dan weet u dat.

Groeten,
David

Ratko Mladic. Ik was een jaar of tien toen de man als een doorgeslagen totaalinfantiel huishield in Joegoslavië. Ik was tien, dus ik kon de beelden nog totaal niet plaatsen.
Mladic herinnerde ik me dan ook als een imponerende man, iemand die dingen deed waar ik geen reet van begreep, maar dat hij dat deed met een enorme lading zelfvertrouwen, dat was me wel duidelijk.

Natuurlijk, een paar jaar later snapte ik wat meer van de daden van de man en ik begreep ik dat het een van de grootste hufters uit de geschiedenis was. Een massamoordenaar, een genocidepleger, iemand die complete dorpen uitmoordde omdat de inwoners bij de verkeerde groep hoorden. Maar het gemak waarmee Mladic zijn troepen commandeerde is me altijd bijgebleven.

De beelden van Mladic van vanmorgen, toen hij in de rechtszaal luisterde naar zijn aanklacht, waren dan ook erg opvallend. Van de enorme uitstraling die hij vijftien jaar geleden had, was niks meer over. De ooit zo stoere generaal was een zielig hoopje oude man geworden. De kerel die met een enkele blik over een vallei een aanvalsstrategie kon bedenken, begreep geen flikker van de werking van een eenvoudige microfoon en liet zo de hele zaal meeluisteren met een onderonsje tussen hemzelf en zijn advocaat.
Het gestuntel was aandoenlijk. Nadat de rechter driemaal zei dat Mladic zijn microfoon uit moest zetten als hij met zijn advocaat sprak, was deze het zat, gooide zijn hoofdtelefoon af en draaide zich razendsnel en geïrriteerd om naar Mladic, die er niks van begreep.

Het probleem is denk ik dat het verband tussen de Mladic uit 1995 en die van vanmorgen totaal zoek is. Vijftien jaar geleden zag hij eruit alsof ie een blok beton bij het ontbijt at en met een enkele boze blik stalen balken door midden kon breken. Nu heeft hij een lullig petje op en verdenk ik hem ervan met een rolstoel rondgereden te worden.

Het is lastig om in dit treurigje hoopje kansloosheid de teringlijer te zien die erin schuil gaat.  Laten we hopen dat de rechters van Mladic dit wel kunnen. Want Mladic is natuurlijk een van de grootste hufters uit de geschiedenis.

Als we de zaal binnenlopen, zakt de gemiddelde leeftijd van alle aanwezigen plotsklaps met een decennia of drie. We worden omringd door fossielen, dinosaurussen en in de hoek staan de rollators elkaar te verdringen. Het wachten op de vraag of wij niet veel te jong zijn voor deze band en hoe we de muziek daarvan in godsnaam hebben leren kennen, kan beginnen.

Nee, ik ken Uriah Heep niet via mijn ouders. Die luisteren enkel klassiek. Toch wordt dit me elke keer weer gevraagd. Aan de bar wordt je aangesproken door een man of vrouw die je vader dan wel moeder had kunnen zijn, en je kunt hetzelfde riedeltje opdreunen. Hedendaagse muziek is drie keer kut, ik ben erin gerold via Iron Maiden en ja, het bevalt me prima vanavond. Vaste prik, dit ritueel.

Dan gaat Heep spelen. De zestigers komen vergezeld van de piepjonge drummer, hij zal mid-veertig zijn, het podium op. Nummertje van het nieuwe album, dan wat ouder spul. De zanger zegt dat ie Nederland een geweldig land vindt om op te treden, verdomd grote kans dat hij dit in België, Duitsland en Brazillië ook zegt. Hij perst er een moeilijk klinkend ‘denkjoewel’ uit. Leuk. Bands die zich een beetje inleven in het land waar ze optreden doen het altijd goed bij mij.

Na de drumsolo (de oudjes moesten even aan de zuurstof) wordt de geweldige combinatie Gypsy en Look At Yourself gespeeld. Zoals dat hoort. De paar keer dat we na Gypsy een ander nummer te horen kregen, voelde ik me lichtelijk bekocht. Dit belooft wat voor de rest van de avond.

Dan. July Morning. De band, die sowieso in verrot goede doen is vanavond, laat nu het beste zien wat ze in zich hebben. Bernie Shaw, de zanger, leeft zich uit op gillende uithalen. De gitaar van Mick Box volgt genadeloos. De keyboards rammen er keihard overheen. Dit, lieve mensen, zijn muzikaal gezien de beste tien minuten uit m’n leven. Weergafokkingloos. July Morning is op cd al erg goed, deze live-uitvoering overtreft alles. Dit is muziek zoals muziek hoort te klinken.
Het valt niet alleen mij op. Om me heen staan bestropdasde mannen met hun vuist in de lucht, zie ik vrouwen van vijftig met veel make-up en bekakte kleding een combinatie van dansen, springen en headbangen beoefenen en aan de andere kant van de zaal zit een meisje van vijf of zes, bij haar vader op de schouders, met beide armen omhoog mee te schreeuwen.

Halverwege het nummer gaat de band echt loos. De zanger laat zijn lyrics voor wat het is, en schreeuwt mee met de gitaarsolo van Mick. Op dit moment mag ik Mick zeggen, zeker weten. Mick schopt zijn gitaar keer na keer met zijn knie omhoog en gaat ondertussen door met het spelen van twintig noten per seconde. De drummer raakt alle trommels tegelijk, de keyboards zijn een onnoemelijke chaos, maar godverdomme mensen, wat is dit fokking mooi.

Tot het klaar is. De lichten gaan even aan, de zaal ontploft. De band kijkt, stuk voor stuk breed grijzend, naar het publiek. Dit ging goed, weten ook zij. Ook in een carrière van meer dan veertig jaar heb je soms nummers die er ineens huizenhoog uitschieten.
Het optreden gaat nog een nummer of vijf door, maar voor mij is het bijzaak. July Morning. Meer hadden ze niet hoeven te spelen vanavond. Fuck, als July Morning het enige nummer was wat ik in m’n hele leven zou kunnen horen, zou het genoeg zijn.

Na afloop raak ik aan de praat met een man die mijn vader had kunnen. Geduldig leg ik hem uit dat ik Heep niet via mijn ouders ken, en dat hedendaagse muziek gewoon enorm ruk is.

Anker van kapitein Zwartbaard gevonden, kopt nu.nl afgelopen maandag. Spreekt tot de verbeelding. Een anker valt niet zomaar van een schip af, om maar ergens mee te beginnen. Want hoewel het anker gevonden is in een scheepswrak, was dat niet het het wrak waar het anker ooit aanhing. Het anker is afkomstig van de Queen Anne’s Revenge, het schip waarop Zwartbaard vijf maanden later een fatale nekslag met een zwaard kreeg.

Heeft Zwartbaard het anker expres laten zinken? Ik zou niet weten waarom, maar goed, Zwartbaard heet Zwartbaard omdat hij tijdens gevechten brandende lonten in zijn baard knoopte (wiki, dus waar), dus dan zal ie wel meer rare dingen doen ook. Zoals ankers laten zinken.

Kan ook best een typische piratenhobby zijn natuurlijk. Na het schepen roven, rum zuipen en wijven neuken in de plaatselijke herberg lekker ankers laten afzinken. Met een lont in je baard het ankertouw doormidden hakken en dan met z’n allen kijken hoe dat ding naar de bodem zinkt. Of misschien had Zwartbaard net een schip gekaapt met een nieuw type anker, en heeft ie ze verwisselt. Pimp my car, maar dan met piratenschepen. Voer Zwartbaard ineens rond met een verlaagd anker met een luchtinlaat op de motorkap ofzo.

Dat laatste denk ik trouwens niet. Het gevonden anker is dik drie meter lang, dus Zwartbaard voer sowieso al rond met de Ferrari onder de ankers. Een anker van 330 centimeter, die wissel je niet even in voor een andere. Nee, het anker is waarschijnlijk na een stevig avondje yoho yoho en een vat met rum in een overmoedige bui met één gigantische haal naar de bodem gezwiept. Piraten onderling. Staan ze te ankerzwiepen voor je het weet.
Daarna heeft Zwartbaard dus vijf maanden met een ankerloos schip rondgevaren. Lijkt me fijn. Nergens aanleggen, maar gewoon je nest induiken en maar zien waar je de volgende morgen wakker wordt.
Dat was dus tussen twee schepen van het leger, in het geval van Zwartbaard. Wordt je bij de ochtendkoffie omringd door een bataljon piratenjagende Engelse soldaten, die maar wat graag je hoofd met lonten en al van je pens scheiden. Is ze gelukt ook. Moesten ze eerst wel twintig keer op Zwartbaard inhakken en hem vijf keer in z’n lijer schieten, maar dan heb je ook een dode piraat.

Schrale troost voor Zwartbaard; in zo’n geval heb je dus helemaal geen flikker aan een anker. Ook niet als het een jetser van drie meter is.

Dus je bent een 28  jarige, vriendelijke vrijgezelle jongen en op een dag komt je moeder je vertellen dat ze je heeft opgegeven voor een tv-programma. Wie trouwt mijn zoon. Dan sta je toch even raar te kijken, neem ik aan.

Dat je met je moeder mee gaat doen aan Lingo, ja, best. Beetje grappen & grollen met JeePee, wat graaien in de ballenbak en na afloop stiekem het loopje van Lucille nadoen. Lijkt me nog best geinig ook (nee ma, dit is géén hint, we gaan wel weer ‘s scrabbelen). Tien Voor Taal, wat mij betreft. Leer je nog wat van ook. Desnoods doe je mee aan Herrie In De Keuken of een van die andere programma’s voor mensen die nog íets kunnen.

Maar Wie trouwt mijn zoon. Wat de fok, mensen, wat de fok. Zo’n programma wat drijft op het voor lul zetten van onschuldige mensen. Bij Idols zijn het de faalhazen zelf nog, die zich inschrijven. WTMZ gaat een stukje verder, door de faalhaas mee te laten komen in het kielzog van een aandachtsgeile moeder. Als gezonde jongen scheldt je mams dan helemaal stijf, pak je je spullen en gaat op jezelf wonen. Want al die arme jongens wonen nog bij hun moeder op hun 28e, dat spreekt voor zich.

Het schijnt dat de moeders een flinke vinger in de vrouwenkeuzepap hebben. Dat werkt dus ook voor geen meter. Die droge troela’s zoeken natuurlijk een doodsaai doorsee doorzonmutsje voor hun zoon. Zo eentje die elk jaar een week naar een camping bij Apeldoorn wil, op de zaterdagavond een romcom kijkt en in het bezit is van veel roze spulletjes. Een gaaf mokkol wat zich af en toe laat gaan in de kroeg dan wel plaatselijke coffeeshop kun je dus mooi vergeten.

Ik neem aan dat er een afvalronde is. Screenen op de zondagmorgenkoffiebijdeschoonmoeder-scene, en een ieder die nog brak is van een wilde avond ervoor kan naar huis. Heel 2.0 de Facebook checken, en wiens foto’s al te ruig zijn mag vertrekken. En de vrijgezelle jongen zit er bescheten en vooral heel beschaamd bij te kijken. Voor zijn moeder, dat is, niet voor zijn vrijgezelzijn.

Nou zal het mij een bal jeuken wie er op welke leeftijd nog vrijgezel is, maar in de gevallen van de deelnemers aan WTMZ hoop ik dat ze dat nog even blijven. Want met eventueel gescoord en door moeders goedgekeurd vrouwvolk uit die serie wordt het een geestelijke variant van The Pain Game, en die bagger gun je niemand.
Nou ja, misschien de moeders van de WTMZ-deelnemers.

Zweefteverij. Klankschalen. Bachbloesemtherapie. Kanker, geen ziekte maar hartstikke fijn. Kunt u zich Marcella nog herinneren, dat kruidenvrouwtje wat de wegen van de alternatieve geneeswijzen kwam verdedigen en hier een compleet eigen weekend (vrijdag, zaterdag, zondag) kreeg?

Nou, van Marcella zullen we dus niks meer horen voorlopig. Want het is maar eens onderzocht door De Wetenchap, en nu blijkt dus keihard dat homeopathische rotzooi gewoon Niet Fokking Werkt. Nog minder dan osteopathie (iets met bewegen, bullshit), chiropraxie (gekut met zenuwbanen, ook bullshit), accupunctuur (naalden in je lijer, nog grotere bullshit) en zelfs pepermuntjes (bullshit, maar wel verdomd lekkere bullshit).

Kortom, A. Vogel kan wel inpakken met z’n ingestraalde kraanwater, Jomanda nemen we nog minder serieus dan we al deden, Andreas Moritz vinden we nog steeds een lamstraal en Marcella, ach. Haha, hihi.

Wat is wetenschap toch gaaf. Niet alleen mensen op de maan en robots naar Mars schieten, maar ook mensen met kanker genezen, dwarsleasies fiksen en nu dus ook de alternatieve ‘genees’-sector compleet kapotmacroresearchen.

Wij zijn even wat werkloze chiropractors uitlachen. Gaan we daarna Discovery Science kijken. Omdat die shit werkt.

Huur: 300 per maand. School: 125 per maand. Verzekering: 100 per maand. Voer/pils/andere meuk: 150 per maand.
Studiefinanciëring: 266 per maand.
Tekort: 409 per maand.

Alle bedragen in euro’s en uit de losse pols, maar u snapt het probleem. Toch vraagt ene Rob van den Boogaard (docent journalistiek in Tilburg), of jelui even willen stoppen met bij te verdienen. Want HBO is fulltime en hoe je aan die vier meier in de maand komt zoek je zelf maar uit.

Zeg Rob, anders steken jullie de hand eerst even in eigen boezem, gaan wij ondertussen in onze vrije tijd bijklusssen en lullen we daarna verder.