Al het HBO- dan wel uni-tuig heeft net de helft van hun drie maanden durende vakantie erop zitten, dus het is hoog tijd dat we de kop even scherp houden en even aan de slag gaan. Opdat we niet vergeten hoe het is om keihard te blokken, hard te leren, te zweten voor een tentamen en nog harder voor de uitslag. Bekijk het filmpje over Leiderschapcoaching en beantwoord de onderstaande vragen. Inleveren doen we in de comments, zoals jullie gewend zijn wordt de boel ergens tussen nu en drie maanden nagekeken en pas na drie keer vragen ingevuld in de administratie.

1) Wat is de invloed van een Spongebob-poppetje op het werk van iemand met een leidinggevende functie?
1a) Wat is de invloed van hetzelfde poppetje op de geloofwaardigheid van dezelfde persoon op zijn personeel?
2) Heeft de man gelijk en is het alleen in het begin zweverig, of blijft het niveau van de workshop op abominabel niveau?
3) Wat is de maximale prijs die een bedrijf zou moeten betalen om de volledige strategische staf op cursus te sturen bij HeartManagement?
4) In hoeverre kunnen wij de branche die relatiecoaching heet serieus nemen?
5) Omschrijf in je eigen woorden de term ‘Relatie APK’. Gebruik hierbij woorden als onzin, idioot, nutteloos en wtf.

En voor de bonuspunten:
6) Wat zou je doen indien je door je baas naar een cursus bij dit bedrijf wordt gestuurd?

Doffe ellende op de maandagmorgen. Op de N470 bij Delfgauw (gehucht nabij Delft, red.) is vanmorgen een bierkoerier van Grolsch frontaal op helemaal niks gebotst en omgeflikkerd. Gevolg: een lichtgewonde chauffeur, een afgesloten weg, duizenden pilsjes naar God, honderden euro’s statiegeld naar de Filistijnen en een hard rossende fotogallery van de bergingsoperatie op de Picasa.

Ja hoor, ben je koud een dag op vakantie, komt de Trouw met een bericht over een of andere gesjeesde bisschop die de ellende bij de LoveParade van dit jaar een straf van God noemt.
Men weigert te erkennen dat de Loveparade, nog afgezien van haar ziekelijke verschijningsvorm, ook met zonde te maken kan hebben en daarom logischerwijs ook met de oordelende en straffende God, aldus de paap Andreas Laun.
Dan kan de beste man zich prima indekken met een ‘kan hebben’, maar het ‘eigen schuld lekker puh’ ligt er wel heel dik bovenop.
Ook lezen we dat de LoveParade een rebellie tegen de Goddelijke Orde zou zijn, een uitnodiging om te zondigen.

Toch leuk. Duizenden mensen denken zichzelf een dagje te vermaken, en dan komt de God van Laun zich er tegenaan bemoeien. In de belevingswereld van Laun staat nergens van ‘gij zult dansen op hele slechte boemboemmuziek en het naar uw zin hebben’, en dus wordt er tegen God gerebelleerd en is het logisch dat God, want hij is immers de God van de Liefde, laat merken wat hij ervan vindt door 21 onschuldige mensen dood te laten drukken.

Om even in dezelfde lijn te blijven denken, ik denk dat Laun een werktuig van de Satan is, op aarde gezet om het Christendom en alle normale, weldenkende Christenen (zij die anderen een dagje plezier best gunnen, ook al vinden ze feestjes als de LoveParade geen flikker aan) in een volslagen debiel daglicht te zetten.

Via DeJaap, want ik lees geen Trouw, en helemaal geen Trouw van een week oud.

Schnapps, in ieder geval de Duitse variant, is een drank met meestal zo’n 40% alcohol. Deze drank is kleurloos en er zit een lichte fruitsmaak aan.
We kennen allemaal Jagermeister, wat ook een Schnapps is, als we de definities niet al te strikt nemen. Kenmerken van Schnapss zijn het gemak waarmee het gedronken wordt, de mokerslag die het geeft als je opstaat en de koppijn waarmee je de volgende dag wakker wordt.

Onkel Tom is een pseudoniem van Tom Angelripper, de zanger van de Duitse thrashmetalband Sodom. Sodom maakte in de jaren tachtig furore met een paar snoeiharde metalalbums, en wordt samen met Kreator en Destruction tot de Grote Drie van de Duitse thrash gerekend. Onkel Tom is tevens de naam van de solo-carriere van Tom, waarin hij afstapt van de serieuze metal en een meer onzinnigere weg inslaat.

Flikker bovenstaande twee ingredienten bij elkaar, en er komt een meezinger van epische proporties uit de blender rollen.

In deze tijden van zelfverklaarde lifecoaches, mental coaches, relatiecoaches en ander tuig, die tegenwoordig vooral via de Twitters hun gal over de wereld uitstorten, is het leuk te weten dat vroeger heus niet alles beter was.
Neem nou onderstaand stukje tekst, wat ik toevallig tegenkwam in de map ‘troep’. Ik schat het op een jaar of vier oud, toen ik in een krant, ik neem aan de Metro, een stukje over een mevrouw las die zichzelf professional organizer noemt. Ze hebben hun spambase verlegd van gratis stationskranten naar online netwerken, maar de ellende blijft hetzelfde.

Mijn dag is weer goed. Licht grinnikend loop ik uren op het woord ‘professional organizer’ te kauwen. Woordspelingen blijven helaas uit. Wat het is, een professional organizer?
Een of andere geschifte mafkees die, ongetwijfeld tegen een dikke betaling, andermans zooi komt opruimen.

Het is een mooi beeld; een uitgezakte betweter die aan een stoffige kantoorklerk vertelt dat zijn rommelquotient – ja, dat woord bestaat! – flink daalt als hij zijn paperassen in geordende mapjes stopt.

Rommelquotient, ik denk dat er de rest van de week een vette grijns op m’n gezicht blijft hangen.
Dus een van de bestuursleden van de Nederlandse Beroepsvereniging van Professional Organisers heeft tegen haar mede-opruimmutsen het idee van een quotient geopperd. Een andere verveelde gek heeft het verder uitgewerkt. Hebben ze dit ‘s avonds tijdens de stamppot nog aan het gezin verteld? Ik zou me meteen van die muts laten scheiden.

In het vermakelijke artikel doet een van de papierstapelaars uit de doeken hoe het opruimen werkt. Ik zat te denken aan drie grote vuilniszakken en een plumeau, maar ik ben blijkbaar te simpel.
De vloerveegteef die in de krant haar werk toelicht (kan ze nog over straat zonder uitgelachen te worden?), spreekt van ‘in een aantal sessies de pijnpunten inventariseren’. Er wordt ook gesproken van ‘laatjes in je hoofd’ en het motto van de schoonmaakmilitie is ‘ruimte op je bureau is ruimte in je hoofd’.

Op de site van de poetsdoeken wordt vermeld dat je ook een persoonlijke workshop kunt krijgen, waarin je wordt uitgelegd hoe je weer een beetje orde in je chaotische leven kunt krijgen. Stoffen op psychologisch niveau dus.

Er zijn dus mensen die met droge ogen vertellen dat ze andere mensen leren opruimen. Sterker nog, dat ze daar hun beroep van hebben gemaakt. De gestoorden hebben zich zelfs verenigd in een heuse beroepsvereniging, zodat ze gezellig sorteerverhalen kunnen uitwisselen. Zouden ze een schoonmaker hebben in het hoofdgebouw? Arme man.
En dan zijn er nog de dwazen die de mensen inhuren. Voor een half weeksalaris laten ze een stel gestoorde zweefkezen komen, die ze alle ins en outs over georganiseerd leven vertellen.
Ik vrees dat een professional organiser kapitalen verdient met deze oplichterijen, dat de bedrijven letterlijk in de rij staan om hen een dagje over de rommelige werkvloer te kunnen krijgen.

Een pagina verderop stond dat de legionellabacterie weer van zich laat horen. Laat maar komen. Lekker opruimen, ik weet nog wel een bedrijf.

The Insane Console History Video 2.0 from Elder-Geek on Vimeo.

Mijn eerste spelcomputer kreeg ik toen ik een opdondertje van een jaar of acht, negen was. Halverwege de jaren negentig. Het kreng was toen al aftands, had een scherm met alleen de kleur groen, vrat enkel spellen op cassettebandjes die real time werden ingeladen, dus af en toe kon je een half uur wachten voor een potje Space Invaders of wat dan ook.
Daarna kregen we een ding waar floppies in konden, van die grote slappe. Toen kwam er een Intel 386 met, man oh man, Wolfenstein 3D. Dat laatste spel schijn ik nu ook op m’n telefoon te kunnen doen.
Hierboven maken we een tijdreis langs alle gameconsoles vanaf de jaren zeventig tot nu. In 23 minuten, dus een beetje erdoorheen schuiven mag, als je geen volslagen gamenerd ben.
Nostalgie is ook niet meer wat het geweest is!

Zaterdagmorgen, de kans dat u brak bent is groot. Dat wordt toch niks meer vandaag, dus gaan we gewoon even wat leren. Starten we bij de basics. Ofwel: hoe de fok is het mogelijk dat u deze tekst, die ik afgelopen woensdagavond heb zitten tikken, nu op uw scherm ziet?
Kort: ik heb op de mooie blauwe ‘publish’-knop gedrukt, waarna dit stuk naar een server in Amsterdam is gestuurd. Toen u deze pagina opvroeg ging dit stukje vanaf die server door allemaal draadjes, knipperende apparaatjes en andere hightech rommel richting uw computer. Voila.

Voor een lange uitleg, in hard rossende grafische weergave, kijken we de nerds van The Next Web. Waar we bijvoorbeeld ook lezen dat er per twee maanden meer video op Youtube wordt gelazerd dan drie grote Amerikaanse omroepen sinds 1948 hebben uitgezonden. Tesamen.
Tof!

Tenpole Tudor. Blijkbaar een of andere Engelse punkband, die al sinds 1974 hun ding doet. Zal allemaal best. Wij kwamen de clip van hun nummer Swords Of A Thousand Men tegen, en zijn meteen helemaal verkocht.
We hebben zin in een feestje. Aan een lange houten tafel, met grote pullen bier en een compleet everzwijn. Zo een met een appel in z’n muil. En dan maar in je maliënkolder en veel te strakke broek een beetje schreeuwen en je zwaard in de lucht gooien.
Archeon, iemand?

Brute shit weer bij onze vrienden van de NASA. De zon liet de interplanetaire variant van een dikke ruft, iets wat de kenners een coronale massa-ejectie noemen. Hoe het een en ander zich verhoudt tot onze aarde zien we hierboven.
Astrofiel Govert Schilling gaf er op de Twitters een geinige mini-cursus over. Kort: door een combinatie van de warme zon (en dan lullen we over 5700 graden) en de magnetische velden daar ontploft er af en toe een forse lading gas. Deze flits ziet u hierboven, het weggeblazen gas komt een paar dagen later bij ons aan. Afgelopen nacht, in dit geval.
Als dat gas de aarde raakt, gaat het liggen ouwehoeren met atomen en andere kleine dingen rond de polen, die gaan gloeien. Voila, poollicht.

Weer wat geleerd. De vlam hierboven werd trouwens gefotografeerd door het Solar Dynamics Observatory, een NASA-satelliet die speciaal hiervoor de ruimte in is geknald, en op dik veertigduizend kilometer hoogte mooie plaatjes schiet.

Overigens kan een fikse zonnevlam (de X-class, geen idee hoe of wat, nemen we gewoon aan) zorgen voor het uitvallen van communicatie-apparatuur. Als u dit leest nemen we aan dat dat allemaal wel meevalt, dit keer.

Inderdaad, ze kwamen niet. Ook de derde poging om deze belachelijk gave band op te laten treden in de Tilburgse 013 mislukte jammerlijk. Nadat eerder op de dag voorprogramma The Haunted al af moest zeggen en werd vervangen door de Waalwijkse band Darkest Red, moest ook de thrashmetallegende Slayer af zeggen.
Een slechtere timing had niet gekund, de eerste band was klaar en het publiek had er net de laatste peuk en pisbeurt opzitten toen de organisator het podium opkwam. Niet om, zoals gehoopt, het hoofdprogramma aan te kondigen, maar om te melden dat gitarist Kerry King met spoed was opgenomen in het ziekenhuis. Reden werd niet genoemd, de man ging pleitte en liet het publiek achter. Beteuterd, om er maar eens een understatement tegenaan te gooien.

Er moet gezegd worden, na een minuut of tien schelden werd de sfeer langzaamaan beter, en tijdens Balls To The Wall van Accept gingen de eerste handen de lucht weer in. Uiteindelijk is iedereen rustig vertrokken, en wordt er momenteel in de kroegen van Tilburg heel wat verdriet ongenadig hard weggezopen.

Goed nieuws voor de mensen die een kaart voor dinsdag hebben, voorzover dit ons bekend is gaat dit optreden gewoon door.

[update 3 aug.2010] En we hebben de dader. Uitdroging vanwege rauwe kip. Vanavond gaat volgens de berichten door, maar wij zijn ook geen nieuwsboeren, dus lees de site van de 013 gewoon regelmatig.

[update 5 aug.] Mededeling voor de vele lui die hier via Google belanden: er komt geen nieuw optreden. Even langs de GWK en je bent veertig piek rijker.