Neem een paar mannen en vrouwen die zo saai zijn, dat zodra je naar ze kijkt in slaap valt. Neem een paar geschoolde bestuurders, en je hebt buschauffeurs, neem een dosis fantasie, en je hebt een verkiezing van het jaar.

Dames en heren, het moment is daar, u mag uw favoriete buschauffeur of buschauffeuse uit gaan kiezen. Waar u dit kan doen, komt u achter wanneer u met de bus reist.
U weet namelijk, net als ons, dat buschauffeurs ook mensen zijn met de beste bedoelingen. Ze laten je niet minutenlang voor niets wachten in de stromende regen, ze zien je soms per ongeluk niet bij de halte staan, ze laten je altijd doorlopen vanwege een doorweekte buskaart. En, bij een chauffeurswissel lopen ze natuurlijk ontzettend hard voor je, omdat zij ook willen dat je op tijd komt. En ook al rijden ze soms onbedoeld hard en ruig, en ook al schoppen ze soms zomaar Marokkaantjes de bus uit, het zijn ook mensen.

Vergeet dat allemaal, u mag uw favoriete buschauffeur kiezen. Hetzij een man, hetzij een vrouw. Wat wel duidelijk moet zijn, het gaat hier niet om een verkiezing waarbij je de lekkerste billen kan uitzoeken, of de tofste peer kan uitzoeken. Je kan bij deze verkiezing niet kiezen uit een mooie droomachtige wereldoplossing, of inhoudloze kennismakende gesprekken. Het gaat hier om een buschauffeur, onthoud dat. Wat wij van u vragen is, stem alsjeblieft. Hoe je dit kan doen, zie afbeelding. Wegens een hobbel in de weg is het niet gelukt om een scherpe dan wel duidelijke foto te schieten. Helaas.

Deze gastbijdrage is geschreven door Wijnand Bruggink. Mochten de onderhandelingen over de secundaire arbeidsvoorwaarden slagen, dan kunt u binnenkort meer tekst van dit schrijvende wereldwonder verwachten.

Ook meedoen? Dat kan. Klik hierboven op contact, en stuur ons wat op.

Zo, het is zondag, dus onze gelovige medemens is aan het bidden, aan het zingen, aan het prijzen en hoe dan ook niet online te vinden. Gaan we het even hebben over een persbericht van de ChristenUnie van afgelopen gisteren, over mogelijke gedoogsteun van deze club aan Vrijgezel I in de eerste kamer.

Zo’n Wilders als vriend van een regeringscoalitie krijgt een versterkt podium om daarmee ook in Europa steeds meer steun te krijgen. Met alle gevolgen van dien: mensen op grond van verschillen in religies tegen elkaar opzetten. Dat kan op den duur ernstige – gewelddadige – gevolgen hebben.  Over tien jaar zullen we spijt hebben niet op tijd te hebben gesproken. Nu al wreekt zich dat politieke partijen in het parlement en in de verkiezingstijd te weinig principieel verzet boden tegen de PVV. Vele goedwillende kiezers zijn daarmee op het verkeerde been gezet.

Daar staat nogal wat. De gedoogsteun van de PVV aan Rutte & Co heeft mogelijk ernstige geweldadige gevolgen. Over tien jaar hebben we spijt dat we er nu niks van zeggen. Het ligt misschien aan mij, maar ik bespeur een lichtelijke Godwin.
Dat de CU zich onthoudt van gedoogsteun in de senaat is natuurlijk hun goed recht, maar hier gaan ze wel erg kort door de bocht. Over de PVV kun je lullen wat je wilt, en dat doen we ook zeker, maar ze beschuldigen van ‘geweldadige gevolgen’ snijdt weinig hout.
Dan dat ‘principiele verzet’. Veel partijen sloten de PVV al lang uit, en ook binnen het CDA is juist het ‘waarborgen van de rechtstaat’, zoals Verhagen ongeveer zei, een groot discussiepunt geweest. Ofwel; dit is een rechtstreeks verwijt richting de VVD, die beschuldigd lijkt te worden van het verkopen van de grondrechten van elk mens in ruil voor wat zeteltjes gedoogsteun.

Dan nog even de term ‘goedwillende kiezers’ erbij gooien, waarbij indirect alle PVV-stemmers als kwaadwillend weggezet worden, en je hebt een flutstuk van epische proporties.
Fijne zondag nog!

Dat is toch leuk. Zaterdagmiddag, en terwijl jullie de eerste pils opentrekken zit ik een poging te doen tot het produceren van enigszins amusante teksten. Iedereen blij, zou je denken.
Ja, niet dus. As we speak staat er boven Lyon een file van dik honderd kilometer, op een totaal van 650 in heel Frankrijk. Ja mensen, het is weer Zwarte Zaterdag. Heel Frankrijk is vrij en gaat dat ergens anders vieren, en ook Onrendabel Nederland is bezig om de sleurhut en masse vanaf de Cotes naar het noorden te rijden. Resultaat: een bende. Uren wachten bij de tolpoortjes voor het plebs, uren wachten op de gratis binnenwegen voor het echte plebs, huilende kinderen, oorlog op de achterbanken.

Waarom? Omdat iedereen tegelijk wil rijden, daarom. Omdat iedereen zodra de vakantie begint af wenst te taaien naar het Zonnige Zuiden, die tijd maximaal wil spenderen en derhalve zo laat mogelijk vertrekt. Net als zestigduizend andere Nederlanders met een AlpenKreuzer op de trekhaak. Die burgertrutten weten van tevoren dat ze op de heenweg tien uur in de file staan omdat ze op de ochtend van Zwarte Zaterdag 1 vertrekken, dat ze vervolgens tussen vierhonderdachtenzeventig andere Nederlanders drie weken heen en weer lopen te slipperen tussen de caravan, het strand en, met een pleerol in de hand, het naar zeik en zweet meurende toiletgebouw.
Dat ze twee dagen voor het begin van hun nieuwe werkweek pas teruggaan, net als de rest van burgertruttend Schipluiden, weten ze ook. Zoals ze ook weten dat ze vervolgens weer negen uur in de rij Kip-caravans kunnen aansluiten.

Wij concluderen dat het plebs in de file het volledig aan zichzelf te danken hebben en lachen hen hartelijk uit. Lang leve de nog niet door het massatoerisme verneukte landen.

Het gezemel was de afgelopen dagen niet van de lucht. Of we maar weer ‘s gingen updaten. ‘Het is de hoogste tijd voor een nieuw verhaaltje op je website’, vertelden de oplettende fans ons.
Ja, dat vonden wij ook. Maar ja, tussen kunnen en willen zit soms een wereld van verschil. Ondergetekende was druk bezig met talloze pogingen tot het geraken van airbourne (vanaf de koffieautopmaat naar de lunchtafel springen, red.). Bezig met het jagen op miniscuul kleine beestjes die uit de muur kwamen kruipen, met z’n armen die radioactief licht gaven.
En zelfs al had ik het kunnen opbrengen om een beetje content online te flikkeren, dan nog zou de boel tegengehouden worden door Herbert-Jan de Servernerd, die vanwege  een dagenlange paranoide aanval iedereen die ook maar in de buurt van het CMS kwam te lijf ging met allerhande imboorlingse Afrikaanse voodo-spreuken.

U leest het al, de complete redactie zat hem te spacen als nooit tevoren. We kunnen zonder opscheppen zeggen dat er hier al de nodige joints, stickies, spacecakes, waterpijpen, spuiten, GHB-pijpjes en EPO-kuren door de aderen zijn gegaan, maar dit sloeg alles. Totaal van de wereld. Helemaal de weg kwijt. Zelfs de ideeën van de PVV leken hout te snijden.
iDose, is het nieuwe toverwoord. De muzikale drug die alle chemische drugs overbodig maakt. Door een miniem verschil tussen het linker- en rechteraudiokanaal krijgen je hersens een enorme opdoffer en raken ze compleet de weg kwijt. Instant euforische trance.
De kans dat je na tien seconden van deze muziek binnen een dag met heroïnespuit je pens ligt, is enorm. Het is het waard.
Daarom speciaal voor jullie, omdat het toch vrijdagavond is, hieronder een flinke dosis iDosing. Zeg je kroegplannen maar af, jullie gaan straks hard.
Tot achter het station!

Verschrikkelijk wat er in Duisburg is gebeurd, afgelopen weekend bij de Love Parade. Jullie kennen het verhaal allemaal ondertussen, dus ik hoef niks te herhalen.
Doodsbenauwd krijg ik het ervan. Zonnebril, in de chaos van het hoofd van een jongen gevallen. Schoen, in de paniek van de voet van een meisje gerapt. Alledaagse voorwerpen, die juist daarom opvallen. Doet meteen denken aan het gedicht van Nico Dijkshoorn na de vliegtuigcrash in Tripoli.

De herkenbaarheid, die doet het hem. Ik heb zelf vaak zat in een grote menigte gestaan, ik weet hoe het er daar aan toe kan gaan. Iron Maiden, Waldrock 2003. Achtduizend man, dus totaal niet te vergelijken met de honderdduizenden in Duisburg. Maar toch, door het geduw stonden we soms ineens tien, vijftien meter verderop. Je wil er niet aan denken wat er gebeurt als er vijf man vallen en een stel anderen hen willen beschermen, de menigte tegen willen houden. Paniek.
Nogmaals, totaal niet vergelijkbaar. Op Waldrock stonden we op een veld wat groot genoeg was, waar je aan alle kanten weg had gekund. Maar toch, het schiet een aantal keer goed door je kop na zo’n bericht.

Het commentaar van het NRC van gister ging, uiteraard, ook over de ramp. En daar staat een stuk in wat me totaal niet aanstaat. Het begint sterk. Met de schuldvraag. Want wie er verantwoordelijk is voor deze ramp is iets wat zeker onderzocht moet worden. Maar dan. Lees even mee.

Meer in het algemeen is de vraag of zulke, gewoonlijk gratis toegankelijke, massa-evenementen wel verantwoord zijn. Het antwoord luidt: eigenlijk niet. Menigten van een omvang als die bij de Love Parade de laatste jaren gewoon waren, zijn per definitie onbeheersbaar. Hoe grondig de veiligheidsmaatregelen ook zijn.

Eigenlijk niet. Per definitie onbeheersbaar.
En daar ben ik het mee oneens. Want kijk naar Koninginnedag, honderdduizenden mensen op het Amsterdamse Museumplein. Kijk naar het Haagse Parkpop, wat prima verliep. Kijk naar de Giro. Kijk naar de Tour de France, naar de huldiging van het Nederlands elftal. Niks of weinig gebeurd. In ieder geval geen massapaniek.

We moeten niet na drie incidenten (Duisburg, Hoek van Holland en 4 mei op de Dam) met z’n allen gaan denken dat massabijeenkomsten niet meer kunnen. Door een goede organisatie, een goede samenwerking en een goede veiligheid kunnen deze geweldige feesten (verkeerde woordkeus in het geval van de Dodenherdenking, maar u begrijpt het punt) gewoon doorgaan.
Een zuur stukje in het NRC helpt daar absoluut niet bij. De feesten gewoon door laten gaan, dat is de enige oplossing.

Sinds gister is de Tour de France een legende armer. Een legende, want als je de grootste wielerkoers ter wereld zeven keer op rij wint, noemen wij je een legende. Kunnen de critici lullen wat ze willen over teveel controle en saaie rondes, feit blijft dat Lance Armstrong een geweldige prestatie heeft geleverd.

De NOS kwam gister met bovenstaande compilatie van de deelnames van de Amerikaan aan de Tour de France. Erg respectvol, erg mooi, erg treffend.

De kans dat hij dit leest is verwaarloosbaar, maar we gaan het toch zeggen. Lance, bedankt.

Hallo, ik ben Tim Kuik. Jullie kennen mij van Brein. Jullie kennen mij ook van het hoaxen van een dikke DDoS-attack op onze drie Dells.
Vandaag liet ik via de Twitters weten dat downloaden illegaal is. Tweemaal zelfs.
Dat dit hele ontzettend dikke leugens zijn maakt mij niet uit. Want even tussen ons, downloaden mag gewoon wel. Zolang het geen software of games zijn mag je zelfs uit illegale bron downloaden. Is gewoon overal te lezen.

Dat deze faalacties eigenlijk zeggen dat ik een man ben zonder verstand van het werk doet er niet toe. Ik ga gewoon door met het maken van spotjes voor DVD’s, die niet zijn te skippen. Ik ga gewoon zeggen dat je hier niet mag klikken, ook al mag dat wel en vertel ik dingen die niet waar zijn.
Toedels!

Hoe cool. Weblogsoftware op de telefoon. Hartstikke modern allemaal, maar we gaan wel even kijken of het werkt. Doen we dus even een testje, nu.

Handig. Kan ik jullie vanuit de trein lastig vallen, zoals ik nu doe. Ik ga enkel nog schrijven over de koeien in de wei, de gesprekken van de mensen achter me en de zweetlucht van de man voor me. Fok Merel Roze en haar schrijfcursus, ik kan dat beter. Beter ook dan Renske en Aaf.
Er stapt een man in. Met een koffer. Dan kan ik nu realtime beschrijven wat er door me heen gaat, op zo’n moment. Gevoelens delen, gebeurtenissen beschrijven. Kan ik een column in de NRC Next krijgen?

Het is al een week geleden dat Nina Brink haar advocaat Paul Russell beslag liet leggen op alle bezittingen van de freelance journalist [Eric Smit]. ‘Ik kan zelfs niet meer pinnen’, meldt Smit ons. De reden: Brink vindt Smits biografie over haar leven en werken niet deugen. Onzin, oordeelde de rechter inmiddels: smit hoeft alleen een paar onjuistheden recht te zetten. Dat geschiedde. Kous af? Nee, Brink gebruikt aanzienlijke delen van het met de betreurenswaardige beursgang van haar WorldOnline verdiende grote geld, voor het laten zwijgen van criticasters. Smit moet bloeden. En dat verdient hij niet, noch enig ander journalist – de vrijheid van meningsuiting mag nooit ten prooi vallen aan angst voor financiele risico’s.

Nina Brink (die kennen we nog) maakt journalist Eric Smit het leven zuur. Smit werkt voor de site miljonair.nl, en die lui zeggen keihard ‘Nina, fok jou’ en dóen er wat aan. Nobel streven, als je het mij vraagt. Aanpakken die Brink. Met d’r WOL. Met d’r duimen. Met d’r advocaat.
Operatie ‘weg met Nina’ volgen we op miljonair.nl en natuurlijk de twittterts.
Hop Eric! Voor de vrije pers, voor de vrije journalisitiek, en niet voor Nina. Succes!

Bizar. Ik ga gewoon een reclame embedden. Afkomstig van een of andere Belgische telefoonboer, dus de Vlamingen onder jullie kennen ‘m vast al. Voor de Nederlanders is het waarschijnlijk nieuw, maar niet minder vermakelijk.
Voor iedereen die wil weten wat die commentatoren nou eigenlijk bedoelen.

Heren van Vodafone, doe dit fiksen met Ducrot!