Ja. U zoekt het maar even uit. We hebben hier massaal amper tijd om te pissen. We moeten pubquizzen verliezen, de wereld redden, iets met de layout doen, offline mensen trollen en tussen de bedrijven door bier drinken. Als een baas.
Leuk liedje hierboven, hard falende vrouwmensen hier, Angry Birds spelen we voortaan op 17″ in Chrome en de shortcut voor sociaal contact met echte mensen en praten enzo is vandaag Alt-F4.

Wij zijn er morgen weer. Of anders vrijdag. #depleures

Media & Kranten (linken niet mogelijk). De site voor  contentstelend Nederland. Met die plagiaatplegers hadden we een week of twee terug al een akkefietje.
Case closed, dachten we toen. Zij stelen, wij over de zeik, gejatte artikelen doen 404 en uw redactie lachte erom en nam een borrel op de goede afloop.
Fast forward naar een paar dagen later. Mail van de MeK-redactie in de inbox. Of we mee willen doen met een Google Praatgroepje van deze lui.

Zeg, mensen, wat denken jullie in godsnaam zelf? Natuurlijk doen we dat!

De Etna. Ruim drie kilometer vulkaan op het Zuid-Itaiaanse eiland Sicilie, sinds kort op standje ‘fok jullie ik ontplof bijna’. En die gaan we vandaag oprijden. Tweemaal, gewoon omdat het kan en dus ook moet.
De eerste klim, 1600 meter omhoog, begint op het moment van schrijven. De tweede klim gaat tot bijna 1900 meter, en wie het eerst boven is wint.

Het zal voor de klassementsrenners een spannende dag worden. Contador liet gister al zien in topvorm te verkeren, dus het werk zal voornamelijk door de andere favorieten gedaan worden. Voor Weening is het waarschijnlijk de laatste dag in het roze. De sprinter gaf aan zo lang mogelijk te willen aanklampen, dus dan weet je het al wel.

Voorspellingen kunnen in de comments, zoals altijd gaat uw redactie, tegen beter weten in, voor onze eeuwige favoriet Carlos Sastre.
Winnen zal hij niet doen, maar we blijven hopen.

Etappe-informatie hier, brute foto’s van de Etna daar en een live-tickert bij Nusport. De hashtag van dienst is #fuckvoetbal en de NOS negeert de shit zoals een weldenkend mens een dronken aidshoer met schurft negeert, dus kijken doen we op de Belg.

Bier, check. Meute vrienden, check. TV, cherdecheck. Koers!

Vrijdag. Bijna weekend. Dan moet eens mens wat.
Dus we gooien online co-creatie outsource platform PiratePad aan, delen de link via allerhande sociale media en een paar uur later is er weer een deeltje van Ons Boek geschreven. Door u. En anderen. Onbekenden. Wie we langs deze weg willen danken.

Volgende week vrijdag gaan we weer. Ons Boek, deeltje +1. U hoort van ons.
Lezon!

– Willeke Alberti en de slag om het keukenraam. -
Stoere mannen hebben een schijthekel aan klaverjassen

- PROLOOG -

Henk en Ingrid liepen door de stad. Toen gebeurde er shit. Lees maar verder.
Het stonk, want Henk en Ingrid liepen in Dordrecht. Dat is een kutstad. Nog net iets kutter dan R’dam, heus.
Ze verveelden zich de pestpleures. In Dordt is geen kak te doen.
‘Zijn er hier geen hoeren’, vroeg Henk. ‘Klopt’, zei Ingrid, ‘er zijn geen hoeren in deze hoerenstad’. ‘Godverkut’, tierde Henk, terwijl hij schoensgewijs een winkelruit reduceerde tot een stapel glasscherven.”Kom,” zei Ingrid, “we gaan naar huis, dan kunnen we daar de eiffeltoren bouwen van een combinatie van bananen en komkommers!”. Henk wist wel dat Ingrid nu al een tijdje GHB gebruikt maar zo’n geniaal idee had hij in tijden niet gehoord.
Desalniettemin bromde hij ‘kappen nou kut’, en gaf Ingrid een welverdiende muilpeer, waarna ze lachend tegen de grond flikkerde. Leuk spul dat GHB, dacht Henk grijnzend. Mocht dit allemaal fout aflopen dan ben ik in ieder geval vergeten wat er is gebeurd. (more…)

Vrouw achter het stuur, auto tegen de muur. Parkeert de vriendin, komt er een deukje in. Laat je rijden door de vrouw, en je betaalt je blauw. We kennen het nu wel. Want vrouwen staan altijd vooraan in de files, rijden 120 in z’n 3, doen op de snelweg het dak van de cabrio dicht en houden bij het stoplicht iedereen op omdat ze te druk zijn met het bijwerken van de make-up.

Kun je zeuren, maar dat is nog niks. Gekut in de marge. In Italië hebben ze pas echt problemen. Daar rijden homo’s massaal spook, negeren flikkers opzettelijk alle wegsignalering en verdommen de mietjes het om bij het verlaten van de rotonde richting aan te geven.
Met tachtig op de linkerbaan, dat kunnen ze als de beste, maar zodra er even geanticipeerd moet worden op invoegend vrachtverkeer snappen ze het allemaal niet meer. Dan blijven ze pertinent rechtsrijden, waardoor heteroseksuele vrachtwagenchauffeurs kilometers over de vluchtstrook moeten rijden omdat het handtasjesvolk ze er niet tussen laat.
Vandaar ook dat de Italiaan, homo en autobezitter Cristian Friscina keihard ‘no, peccato’ op het rekrest kreeg toen hij zijn roze (no pun intendid) papiertje wilde laten verlengen. Want homoseksualiteit is een psychische aandoening die het rijden onmogelijk maakt. Een soort vrouwzijn, maar dan geestelijk. Doen ze meteen even een onderzoekje in een militair ziekenhuis, want je krijgt de homo wel uit de auto, maar hoe krijg je de homo uit de homo?

Italië. Het land waar homo-, bi en a-seksuelen binnenkort een stempel in het rijbewijs krijgen. Voor de veiligheid. Om de files tegen te gaan. Omdat infantiele mensen ook beslissingen kunnen nemen.

Maandag berichtten we al over een fraaie Godwin in het Schooldecanenblaadje. Doen we er vandaag een schepje bovenop. Noem het de DuncanHills Godwinweek.
Kijken we bij Jolo.nl. Op de door de Vara-leden betaalde website komt de altijd progressieve Van Jole (naja, anoniem stukje, dan houden we de chef verantwoordelijk) met een stuk wat de smurfen aan de Nazi’s linkt. De smurfen. Die geinige blauwe kutbeestjes uit uw jeugd zijn in werkelijkheid vieze haatzaaiende bruinhemden die anderssmurfenden massaal op hele kleine treintjes naar het oosten willen zetten om ze daar helemaal de tyfus in te smurfen. Ofzo.
En ja, dan moet daar een plaatje bij van de Geertsmurf. Zo smurft Jolo.

Wat ik zo mooi vind aan wielrennen, vroeg mijn schoonvader afgelopen weekend. Ik was er zelf niet bij, dus de man moest het doen met het antwoord wat mijn vriendin hem gaf. ‘Enkel de renners, de fietsen en de weg’, zo raakte ze keihard de kern. Want meer is wielrennen niet. Boeiend teamspel, gelinkebal tijdens een ontsnapping, wielrenners die compleet kapot knallen tijdens een ellenlange beklimming, een woedende Cavendish na een vlekkeloze sprint. Deze dingen, die het wielrennen maken tot wat het is, komen enkel voort uit de renners, de fietsen en de weg.

Zoals ook de verschrikkelijke crash van Wouter Weylandt voortkomt uit die drie elementen. Een renner, een fiets en een weg. Meer heb je niet nodig om het leven van een jonge renner, een veelbelovend talent en een aanstaande vader te beëindigen. Het ene moment ben je bezig met een routineuze afdaling, het andere moment kijkt de hele wereld met pijn in de pens naar de gevolgen van de rampzalige stuurfout.
Beelden die, volgens wielrenner Millar, nooit uitgezonden hadden moeten worden. Daar ben ik het niet mee eens. Wielrennen is een sport die onvoorstelbare risico’s met zich meebrengt. Tijdens afdalingen scheren de renners langs diepe ravijnen met snelheden die richting de honderd per uur gaan. Dan gaat er, hoe ontzettend naar het ook is, af en toe wat mis. Twee jaar geleden stortte de Spanjaard Horillo tachtig meter in een ravijn. Datzelfde jaar brak het stuur van Jens Voigt onverwachts af. Daar hebben we de beelden van gezien. Wederom met pijn in de pens, maar we hebben ze gezien. Hoe erg het ook is, dit ís wielrennen. Dit is een gevolg van die verdomde combinatie renners, fietsen en wegen. Deze beelden niet uitzenden zou hypocriet wegkijken zijn.

Geen bescherming, geen gelul met een verstevigd chassis, geen blokjes, lijntjes of een net tussen de deelnemers maar enkel renner, fiets, weg. De ingrediënten die van het fietsen de mooiste sport ter wereld maken, zorgen in één moeite door voor de zwartste momenten van diezelfde sport.
Casartelli. Kivilev. Weylandt. Ze vertegenwoordigen een kant van het wielrennen waarvan niemand wil dat die er is, maar die helaas onvermijdelijk is. De pracht van het wielrennen zit in onmenselijke uitdagingen en onmetelijke risico’s. Zonder die uitdagingen en risico’s zou het wielrennen niet zijn wat het is.

Het levert een dubbel gevoel op. Enerzijds de zucht naar sensatie, naar razendsnelle afdalingen en anderzijds de eeuwige angst voor valpartijen. De wetenschap dat het eerste niet zonder dat godvergeten laatste kan bestaan, houdt mij en duizenden anderen bezig, zeker sinds gisteravond.

Uiteindelijk gaan we gewoon door. Vandaag wordt naar verwachting gesloten de etappe uitgereden, morgen is het volop koers. Met renners, fietsen en wegen. Laten we hopen dat die drie vanaf nu alleen maar de mooie kanten van de sport laten zien.

Goedemorgen mensen! Het is weer maandag en dan is geen betere manier om de nieuwe week te beginnen dan met een lekkere Godwin. Eentje waar wij jaloers op zijn, qua vergezocht, keihard in je smoel en hihi&haha.
Komt uit een column van de Nationale Schooldecanenclub. Die mensen melden ons even dat het een en ander een stuk leuker af had kunnen lopen als de grote lamstraal met de kleine snor níet was uitgeloot voor zijn opleiding kleinkunst, want gekrenkte adolescentenziel en wat al niet.
Godwin in de morgen, dag zonder zorgen. We schilderen!

(twitpic via Kiki Bakker)

Zes mei. 2002. Weten we nog wel. Pim Fortuyn abgeknald op het Hilversumse Mediapark.
Of de kogel nou van links kwam of niet, dader Volkert van der Graaf zit de komende drie jaar nog vast en wordt, als alles gaat zoals nu wordt gedacht, in 2014 vrijgelaten, precies twaalf jaar na de moord.

We vonden de documentaire Ik kom eraan, over de laatste periode uit het leven van Pim en de nasleep van zijn moord.
Deel één hieronder, de rest op YouTube. Kijken. Is indrukwekkend, wat je ook van Fortuyn vond.

Wij krijgen gelijk. Altijd. Dus als wij zeggen dat MediaEnKranten.nl een laffe dievenbende is die onze artikelen offline moet halen, dan doet die laffe dievenbende dat. Exact tweeëneenhalf uur na de start van Operatie FokMEK stond het opperhoofd trillend in de comments om te melden dat de twee gestolen stukken tekst weggetieft waren. En inderdaad, 404. Ook op NuJij sloeg men aan het downplayen.

Geeft niet hoor, boys. We hebben het screenshot nog. En die bewaren we. Opdat we niet vergeten.

Even over de lulkoek in de comment van Erlise. Wij hebben de andere stukken ook gecontroleerd, en die staan niet op meerdere sites. Zelfs als dat wel zo was is diefstal gewoon diefstal. Je mag ook geen bakfiets stelen omdat er meerdere mensen zo’n kutding hebben.
Wij zijn even mailen naar onze vrienden van NRC, Zapruder en Niburu.

DuncanHills, gaver dan je moer.