Het lijkt zo simpel. Je komt iemand tegen, steekt naar goed gebruik je klauw in de zijne, mompelt je naam en gaat samen dan wel alleen interessante dingen doen. Lullen. Zuipen. Megadeals sluiten. Weet ik het. Wat je ook doet, dat hele begroetingsritueel is wel het minst lastige van het sociale leven. Zeker het handen geven. Want hoewel een naam onthouden soms best moeilijk is en voor genante momenten kan zorgen, en het op de juiste momenten iemand een goedemorgen dan wel -middag wensen ook wel eens fout kan gaan, is het schudden van handen typisch iets wat bij iedereen hetzelfde gaat, op elk moment van de dag. Kan weinig fout aan gaan, zou je denken.

Zo dacht niet Geoffrey Beattie. De man bedacht een heel stappenplan voor het geven van een hand. Twaalf stappen, we lullen niet. Rechterhand (nee, echt?), precies tussen jou en de medeschudder in, geen smerige zweettengels, drie keer schudden, elkaar aankijken en nog meer van dat gelul. Hele wetenschappelijke studie heeft die Beattie ervan gemaakt.
Allemaal best natuurlijk wat die mafkees in z’n vrije tijd doet, maar dan komt er een hele enge quote van Geoff. “[Het is belangrijk] dat onze medewerkers er goed in opgeleid zijn”. Dus.
Maandagmorgen, bij Beattie BV. Een of ander werkoverleg, met z’n allen de week doornemen. Zo gaat dat, bij Beattie. Efficientie. Neuzen dezelfde kant op. Allemaal een handje geven. En o fokking wee als je het niet goed doet, of klamme handjes hebt, want dan stuurt Geoff je op handenschudcongres. In het weekend met z’n allen op de hei de materie doornemen. Stukje teambuilding. Handenschudtargets. Als je niet minstens tien van de twaalf schudelementen goed volbrengt, krijg je een fles rood minder in je kerstpakket. Marktgericht denken, noemt Beattie dat. Slecht handenschudden, zo bleek uit zijn onderzoek, kost immers klauwen met geld.

De enige geoorloofde actie die je als werknemer van Beatie kunt uithalen, is pleitte gaan. Ontslag nemen. Weglopen. Nog een laatste keer ‘doei’ zeggen en ‘m smeren. Zonder hand te geven, natuurlijk.

Zo dan. Knalharde lastercampagne tegen Mart Smeets. Want wat blijkt, onze favoriete sportouwehoer heeft een plakzak. En niet zomaar een plakzak, maar een plakzak van zulke epische proporties dat er zelfs een Hyves-pagina voor nodig is. Want de zak van De Mart plakt zo, dat iedereen het moet weten. Dus schrijft men het op straten, op verkiezingsborden, op stoplichten, eigenlijk overal waar je maar kan schrijven dat Mart een plakzak heeft, lezen we dat Mart een plakzak heeft.

We zien u vanavond tijdens de Avondetappe. Met De Mart, Philip Freriks, twee gasten en de plakzak. Tot dan!

Met dank aan JP030.

Alles in het Omniversum kwam voort uit de Hart Essentie van de Opperachtige Schepper, waar alles volmaakt was, nochtans was die perfectie inherent aan de Grote Leegte. De Schepper wenste zich uit te breiden en iets van het nimmer eindigende innerlijke potentieel manifest te maken. Een ieder van jullie is een Vonk van Schepper Essentie en jullie waren begenadigd met een Godcel van enorme potentie.

Zo, lieve Vonkjes, dat jullie dat maar even weten, met die Godscellen van je. De trigger voor expansie (van galaxies, die alle kanten op bewegen, en van zonnestelsels, die dan weer krimpen) is getriggerd, we worden allemaal Een Konservator van Kosmische Adamantine Partikels, ofwel de Essentie van Pure Schepper Liefde. Ja toch. Neem daarbij dat je gedachten een Hogere Frequentie krijgen als je je naar binnen keert, met als gevolg dat je Energetische Signatuur zich verfijnt en je denkt ‘waar de fuck heeft die idioot het over’.

Gelukkig bedenk ik het zelf niet. Loop maar wat te quoten. Van De Tuin Van De Moeder, een ankerplaats voor de pelgrim op weg naar zijn ascentie.
Leuk voor op de zondagochtend. Even spiritueel bijtanken na een lange nacht vol aards genot. Dat lek in de aura healen. Die chakra’s weer in lijn brengen met je derde oog. Die telekinesische krachten balancen.

Volgende week maandag het periodieke Circel van Liefde en Dank voor het Water, voor de Heling en Herstel van de Planetaire Watermatrix in ons land. Kinderen welkom.
We zweefteven!

Nederland heeft zich, samen met Belgie, kandidaat gesteld voor de organisatie van het WK voetbal van 2018. Of 2022, mocht het in de eerste instantie falen.
Is vandaag/gister/pasgeleden door de Tweede Kamer goedgekeurd, het kabinet vond het prima, en dat terwijl ze het volledige eisenpakket van de Fifa nog niet eens kennen.
Onder codenaam The HollandBelgium Bid likken ‘we’ ons momenteel in bij Sepp Blatter en zijn Fifa-kornuiten. Niks is ons te mal, zo lezen we bij RTL.

Zonder problemen schuiven we onze eigen wetten aan de kant. Als de Fifa weigert BTW, invoerrechten, uitvoerrechten, inkomstenbelasting en fooien te betalen, dan is dat prima. Hoeft niet. Wij willen immers dat WK. Is belangrijk.
Niet om de centen trouwens, want in het gunstigste geval blijven we met 150 miljoen aan verlies zitten. Kan oplopen tot een miljard, dus we lullen wel ergens over, zeg maar.
Over miljoenen aan investeringen in stadions waar we na het toernooi geen ruk meer aan hebben, tweehonderd miljoen aan beveiliging, een half miljard aan infrastructuur. Noem maar op. Wat nou crisis.

Goed, die BTW dus. Dat is hier in de wet vastgelegd. Als je teringzooi produceert. gaat daar belasting overheen. Als je meuk verkoopt, gaat er 20 dan wel 6 procent naar de staat. Niet in het geval van de Fifa, die kunnen onder het mom van ‘leuk spelletje dat voetbal ja toch niet dan’ de hier gelden wetten gewoon even veranderen.
We quoten RTL. Ambush marketing by association in relation to the Events and/or FIFA [...] will be prohibited by law. Of we maar even het een en ander willen verbieden. Dingen die normaal niet kunnen, krijgt Blatter voor elkaar. De wil van de Fifa is wet. Denk even aan de scene rond de Bavariajurkjes, afgelopen WK in Zuid-Afrika. Dat moeten we niet willen, om De Balk maar te quoten.

Sluiten we af met het volgende. Het aanpasen van algemeen geldende Nederlandse wetten aan de bizarre eisen van een sowieso al erg dubieus clubje frauduleuzen is fokking idioot. Regels die we hier al jaren, decennia hebben gaan we niet aanpassen omdat we zonodig een of ander kloterig toernooitje moeten organiseren. We gaan ons de les niet laten lezen door een commerciele klotetoko met grootheidswaanzin. We gaan de wetboeken niet wegflikkeren en aanpassen voor een schadepost van 150 miljoen.

Blatter, ophoeren met je club criminelen. Dames en Heren Tweede Kamer, eisen stellen aan de Fifa of de boel afblazen. Voetballers, eisen stellen aan Blatter of in de kleedkamer blijven. Voetbalfans, thuisblijven.
Revolutie!

Tour de France, elfde etappe. Mark Renshaw trekt, na een bloedsaaie etappe, de sprint aan voor Columbia HTC-teamgenoot Cavendish. Laatste kilometer op een rechte weg van, en we quoten Maarten Ducrot, ‘zeventig meter breed’. Weinig aan de hand zou je denken.
Tot Renshaw ineens, de regel ‘sprinten is handen aan je stuur’. indachtig, met het hoofd vollebak tegen de schouder van Garmin-renner Julian Dean begint te beuken.

Einde van het verhaaltje: Dean snapt er niks van, Renshaw lost af en Cavendish wint ouderwets met twee fietslengtes voorsprong. Renshaw krijgt van de jury een DQ aan z’n strakke broekje en kan naar moeder de vrouw. Columbia op de achterste benen. Ploegbaas Allen Peiper snapt de regels niet en Renshaw geeft Deans elleboog de schuld en was bang een Theo Bosje in de hekken te doen.

Op bovenstaand filmpje (vanaf pakweg 29 seconden goed overzicht) zien we inderdaad iets van een elleboogje van Dean, die wel heel hard naar links gaat. Valt tegenin te brengen dat Renshaw op links nog drie meter over heeft en zich derhalve aanstelt.
Wij houden het op een vrij onschuldige inschattingsfout van Renshaw, een compleet idiote kop-reactie en een terechte jurybeoordeling.

En als er iemand beter beeldmateriaal vindt, gaarne even melden. Dit zuigt.

En dan gaan we weer beginnen, na een zomerreces van een week. Waarom? Ik had geen zin, ik was er helemaal klaar mee, ik had wel betere dingen te doen, ik had sowieso zowat geen tijd om te pissen. Doet er weinig toe, het was voor jullie ook veel te mooi weer om binnen een of ander margeweblog te lezen.
Goed, wat is er gebeurd? Veel. Over het voetbal gaan we het niet hebben, want voetbal. Allemaal prima, maar afgezien van die Gijp is er gewoon geen flikker aan. Verder is de Zwarte Cross een week voor het begin al een pleureszooi, vinden we de Tour de France best leuk tot nu toe (jaja, die klotebingo komt er echt aan), flikkert de PVV langzaam maar zeker in mekaar en hebben we een nieuw businessmodel.

Ja, binnenkort gaan we keihard geld verdienen. Afgelopen met die paar knaken die we per kwartaal naar binnen harken. Jullie gaan vanaf morgen dus gewoon keihard betalen om een reactie achter te laten. Euro of anderhalf, twee. Per reactie. Zijn we eindelijk van dat ‘haha +10′, ‘goed stuk David’ en ‘kijk dit filmpje ook eens’ af. Blijven alleen de echte reacties over. Keihard verdienmodel. Winstmarges van ongekende proporties. Quantumbonussen zonder weerga. Skyhighe tunrovertargets.

Kun je best denken dat we bijzonder oudmediaal bezig zijn, dat je zelfs bij kranten niet hoeft te betalen voor een ingezonden brief die duizenden keren gedrukt wordt, dat zelfs dat akelige Joop.nl gratis is (vooraf moderreren, even kortsluiten, red.), en dat jullie allemaal massaal wegblijven. Kan best. Er zal best een deel van de community weglopen. Niet eens meer lezen. Die kutsite laten voor wat het is, namelijk onzinnige, dure troep. Vooral duur. Internet was namelijk altijd gratis. Weblogs lezen was gratis, reacties achterlaten al helemaal.

Nu dus niet meer. We gaan verdienen. Heeft de marketingafdeling geleerd tijdens een voetenoptafelsessie bij de salesboys van The Sun Chronicle.

Een overlevende van het concentratiekamp Auswitz, zijn kinderen en kleinkinderen maakten het filmpje hierboven. Vrolijke dansjes op het nummer I will survive, opgenomen in Auswitz en een paar andere nazi-kampen.
En ja, dan mag u het zeggen. Ik weet het echt niet. Is het smakeloos, is het oprecht goed bedoeld maar stiekem een beetje misplaatst of is het gewoon hartstikke ontroerend?
Ik ben ernstig in de war. Kom er maar in allemaal, en vertel mij wat ik ervan moet vinden.

Via, jawel, Joop.

Daar ga je dan met je Jan Mulder, Johan Cruijff, Wilfred Genee en hoe al die andere ouwehoeren ook heten. Kun je best denken dat je verstand hebt van een een balsport en daar je centen mee verdienen, maar je legt het gewoon af tegen een ongewerveld klotezeebeest met acht tentacels en geen oren.
Dat dier snapt helemaal geen hol van het spelletje, kan nog geen strafschop van een buitenspelsituatie onderscheiden, maar scoorde twee jaar terug wel de volle tachtig procent qua winnaars voorspellen op het EK.
Ook dit jaar wist deze mosselvreter zonder problemen alle wedstrijden van De Mof goed te voorspellen. Dus wat al die zelfverklaarde kenners met hun vieze vlassnorren en goedkope stinksigaren ook zeggen, als deze doorzichtige oceaanpudding zegt dat wij zondag tegen Spanje spelen, dan spelen wij zondag tegen Spanje.

En dan heb je weer ‘s zo’n dag dat je je er niet vanaf kunt maken met één update. Ben je rustig je eigen ding aan het doen, breekt de pleures uit in het peloton.
Alvast excuses aan de mensen die hier niet komen voor de wielrentopics, hier komt er weer één. Ga even wat voor jezelf doen.

Want wat was er aan de hand? Allereerst, we kunnen nog geen beeld vinden. Doen we morgen wel updaten. Korte samenvatting: laatste afdaling, Chavanel rijdt solo een paar minuten voor op de rest de zeiknatte laatste afdaling. Hij rijdt alleen en komt veilig aan, maar even later moeten er 190 man tegelijk over een kleddernat bergweggetje en flikkeren ze bij bosjes. Gevolg: peloton aan stukken, Schleck & Schleck op vier minuten, Petacci verdwaasd in de berm, algehele paniek.
Cancellara legt, als drager van de gele trui en rijdend in de kopgroep, de boel plat. Zeer tegen de wens van Geesink en Menchov, maar die houden ook de benen stil, als een stel boeren met kiespijn. Iedereen komt er weer redelijk bij, en de hele meute vervolgt in een slakkengang de race, om uiteindelijk als één man en een opstandige Franszoos over de streep te komen.

Paniek. Dijkstra roept om z’n moeder, Ducrot vreet een stuk uit de vloer, de Geenstijl-bezoekers weten niet waar ze het moeten zoeken, de Twitters ontploffen en ik werd bestookt met SMSjes in de strekking van ‘wat een mietjes’. Kortom, iedereen tegen Cancellara. Want eigenbelang, teammaten Schleck & Schleck lagen immers vier minuten achter.

Ben ik het niet mee eens. Ik kan het me zelfs goed voorstellen. De laatste helling, tien kilometer voor de finish, met z’n allen afrijden is geen pretje geweest. Over een zeiknate weg met 80 naar beneden, ga er maar aanstaan. Als je dan merkt dat je collega’s bij bosjes tegelijk tegen het asfalt kwakken, raak je als peloton in paniek. Smeets zei achteraf dat er zeventig man richting grond gingen. Gezien de snelheid en de hectiek weet je niet wie het zijn, hoe erg het met hen gesteld is en of ze verder kunnen.
Dan kun je doorrijden, met als risico dat er tijdens de tweede etappe al hele groepen te laat binnenkomen, maar je kunt ook de boel stilleggen.  Ermee kappen, om iedereen de kans te geven terug te komen, de tour te vervolgen en er met z’n allen een mooie race van te maken.

Dat Cancellara die verantwoordelijkheid op zich nam, met het risico ladingen stront over zich heen te krijgen, vind ik een geweldig goede zet. Eentje die niet getuigt van een dubbele agenda, zoals zovelen denken, maar van een hele sportieve instelling.
Waarvoor complimenten.

Met de Anonieme Alcoholisten naar de Grolsch-brouwerij. Met BP naar Zeehondencentrum Pieterburen. Met H&M naar een kinderarbeidsloze fabriek in China. Met Bits of Freedom naar Noord Korea. Met de pyromanenclub naar brandwondencentrum Beverwijk. Met Van Jolo naar een cabaretvoorstelling. Met Van Aartzen naar een Snoop Dogg-concert. Met David Rietveld naar de vuurwerkshow in Scheveningen. Met de kinderen naar een familiedag in een zedendelinquentengevangenis.