Kind adopteren?
Ja, we hebben een kind in de aanbieding. We nemen immers niet aan dat deze moeder, die haar kind zolang in een snikhete auto liet liggen dat het flauwviel, Junior nog mee naar huis krijgt. Mevrouw had nieuwe Birckenstocks nodig, parkeerde de auto in de volle zon (want vlakbij de onrendabelenoutlet) en ging pleitte. Verdwaasd door alle aanbiedingen, oranjeteringzooi en bakken chocola vergat deze incapabele opvoedster vervolgens dat er nog een nakomeling in haar Civic naar adem lag te happen en liep nog maar ‘s een 1-euro-winkel in.
Toen moeders bepakt en bezakt terugkwam hadden meer intelligentere mensen haar bolide gekraakt, Junior bevrijdt en in ijs ondergedompeld en de 112 op de hoogte gesteld.
En dan sluit het artikel af met de zin die mijn hele vertrouwen in het Jeugdorg-systeem omver trapt. “De broeders die het kind verzorgden gaven het vervolgens terug aan de moeder”. Euh, wat? De enige remedie lijkt mij afpakken, inpakken en opsturen naar een vriendelijk echtpaar in de provincie, waar Junior met twee broertjes en zusjes kan spelen. En iedereen was blij, regenbogen en weet ik wat al niet.
Maar nee, Muts krijgt Junior gewoon terug, en kan de volgende koopzondag weer rustig met het hele gezin naar de Wibra. Erwin Krol zegt dertig graden, dus dat belooft wat voor Junior.
Goed geregeld!



En daar gaan we weer. De Tour-bingo is bijna volledig gereviseerd, geupdate, upgedate en vernieuwd, het traditionele handige kliklinkjesoverzicht is bijna net zo bijna af en de treintickets naar het parcours van de proloog in Rotterdam liggen klaar. In de NS-automaat dan wel, maar het gaat om het idee.
Afgelopen week viel het boek Smalende godslastering verboden? van Harmen van der Wilt in de bus. Van der Wilt is een advocaat, christen en fervent voorstander van het verbod op godslastering. Het boekje wat hij hierover schreef werd me trouwens aangeboden door de Bond tegen het Vloeken (BtV), dus dan weet je een beetje in welke hoek je het moet zoeken.